Old skool burdstyler

Mmm-hmm.

2005-07-29T07:46:00.000+08:00

Sa panaginip lang... muli.

2005-07-18T16:21:00.000+08:00

Magdadalawang dekada na ako sa mundong ito.

Mahaba-haba na rin ang aking nilakad.

Marami-rami na ring mga araw at gabi ang lumipas.

Sa bawat gabi, mayroong panaginip.

May mga panaginip na sadyang hindi malilimutan.

Naaalala ko pa rin, hanggang ngayon ang pinakauna kong "good dream".

Makulay, parang set sa "Okey Ka Fairy Ko!".

Nagkaroon na rin ako ng mga panaginip na hinahabol ako ng masasamang elemento.

Sa puntong iyon, napansin kong nananaginip lamang ako, dahil hindi kadalasan ang mga siraulo na nakasuot ng gorilla suit habang tumatakbo sa tanghaling tapat.

"Panaginip lang 'to."

Pinilit kong lumipad... pero limang pulgada lamang ang taas.

Labindalawang taon na ang lumipas mula noong mapanaginipan ko iyon.

Kamakailan lamang (siguro mga isang taon na ang nakalipas), natutunan ko rin kung paano lumipad ng matayog.

Nakakuha ako ng inspirasyon mula sa isang sine (The Waking Life by Richard Linklater). Sa oras ng pagtataka, maghanap ng switch ng bumbilya. Pindutin mo. Kapag hindi ito namatay, nananaginip ka.

*click*

"Panaginip lang 'to."

Magmula nun, unti-unti na akong lumutang.

Lumipad ako ng matayog. Nakita ko ang napakaraming mga bumbilyang nagkumpul-kumpol mula sa iba't ibang lupalop ng Pilipinas.

Kahit na alam kong panaginip lamang... para talagang totoo.

Masarap lumipad. Para sa akin, naroon ang totoong kaligayahan.

Sa panaginip lang.

Makdo.

2005-07-06T11:22:00.000+08:00

Fifth row. Dulong mesa. Malapit sa bintana.

"Oy."

"Oy. Naka-order ka na? Di mo man lang ako inantay."

"Ni hindi ko pa nga nagalaw e. Sige, order ka muna."

Ehehehe. Ayos.

Medyo mahaba-haba ang pila. Maigi.

Hingang malalim, bunot ng baril. Safety off.

Unahin ko na yung taong nasa dulo ng pila. Nagkalat ang dugo. Kulay pula na ang sahig. Tinginan ang mga tao. Tangina, totoo ba ito?

Wag ka na mag-isip. May bala na ang utak mo.

Palapit na si Sikyo. Hindi na niya makuhang magsalita. Marami na masyadong namatay. Tinadtad nya ang dulo ng kanyang shotgun sa aking mukha sabay hampas.

Masakit.

Kinuha ko ang granada sa belt bag ko.

...

Hindi na nya nakain yung order nya.

Thinking out loud.

2005-07-03T09:34:00.000+08:00

Gusto kong sapakin yung mukha ng kapitbahay namin.

Loop loop experimentra

2005-06-24T22:02:00.000+08:00

Animation experiment #1 (requires flash)

Lightyears

2005-05-20T01:54:00.000+08:00

Time.

Slip and slide into another place.

And try as we might to understand each other.

Doesn't really matter where you are.

However near you're still so far.

'Cause you're lightyears away.

Lightyears away.

From me.

- Lightyears by the Eraserheads

Sa panaginip lang.

2005-05-20T00:48:00.000+08:00

"The Battle Mood"

Nakasulat sa pisara. Ang corny naman ng title nyan.

Hindi ko malaman kung ano ang ibig sabihin. Sikat daw na libro, sabi ng dalawang nag-uusap sa likod ko. Kita ko namang hawak ng nasa harap ko. Tungkol daw sa mga pirata. Barko, matinding bagyo, at pirata ulit. Puro pirata.

Nagtataka ako kung bakit ako nakaupo sa loob ng silid-aralang ito. Katatapos ko lang a. Kolehiyo na ako. Parang bumalik ako ulit.

---

Sa tuwing buwan ng Mayo, bakit puro eskwela ang mga panaginip ko? Excited ba? Siguro. Mabuti na siguro yun, kaysa nakatanga ako dito sa bahay. Pero sa unang araw ng pagpasok, malamang hahanap-hanapin ko ang aking kama. Ang aking kama.

Panaginip ko kanina yung nasa taas. Hindi ko maipahiwatig ang ibig sabihin. Pirata, pisara, eskwela. Hindi ko maipagdugtong.

Ang corny ng title.

Kuwentong "wala lang" sa kwartong asul.

2005-05-18T20:07:00.000+08:00

"Anong oras na?"

Tumingin ako sa orasan. Ang orasan sa aking likod.

"Alas siete na."

"Ah. Malapit na akong umuwi."

Wala na kaming masyadong ginagawa. Nakatanga na lang. Pinipilit ko na lang na mayroong kabuluhan 'tong ginagawa ko.

Wala nang kulay ang kwarto. Lahat, puro asul. 'Langya, binalutan ba naman ng asul na selopeyn ang kaisa-isang bumbilya ng kwarto.

Kahit yung Reynbow Brayt na sapatos ng kapatid kong babae e naging asul na lang.

Wala na akong maisip ngayon.

Lumipas ang mga minuto, pauwi na rin si Mia. Hinatid ko siya palabas. Puros orange (kahel daw sa tagalog) na lang ang nakikita ko. Sarado na ang mga tindahan. Wala nang masyadong ilaw. Puro ilaw poste na lang.

Wala nang jeep.

Puro tricycle na lang.

"Wala na pala akong pera... pautang muna, ayos lang?"

"Sandali lang, kulang 'tong pera ko e."

Sa totoo lang, wala na rin akong pera. Hingi na lang siguro ako sa ermats ko.

Tumakbo ako pauwi. Humingi ng sampung piso.

"Salamat po, inay."

Tumakbo ako palabas. Hawak ang sampung piso.

Kahel at asul na ang nakikita ko ngayon. Masyado atang napabilis ang takbo ko. Mahilo-hilo na ako sa mga kulay.

Pinikit ko muna ang aking mga mata.

Pagdilat ko, wala na siya. Wala na si Mia.

Puro kahel na lang.

Wala na akong maisip ngayon.

Puro itim na lang.

Kamatayan sa kwartong kahel.

2005-05-18T19:42:00.000+08:00

"Kita mo 'to? Patalim 'to, p're."

Nakangiti siyang parang tanga. Hindi ko na masyadong pinapansin ang kanyang hawak. Iniisip ko ang aking kamatayan.

Basang-basa na aking labi. Puro laway na ang panyong nakatali ng mahigpit sa aking bibig. Gusto kong sumigaw. Sumigaw. Pero wala nang makakarinig. Di bale na lang.

Namamawis na ang aking mga kamay. Mahapdi na ang aking mga mata. Mahapdi, dahil nalulunod na ito sa sarili kong pawis.

Nakangiti pa rin siya. May halo nang panggi-gigil. Hindi ko malaman kung bakit tuwang-tuwa siya sa kanyang kagaguhan. Ni hindi ko nga alam kung bakit gusto nya akong saksakin e.

Madiin siyang kumagat sa kanyang labi. Nanlalaki na ang kanyang mga mata. Hindi mapakali ang kanyang mga kamay. Galaw dito, galaw doon. Galaw... galaw.

At sabay hinigpitan nya lalo ang hawak. Patalim daw. Patalim ang kanyang hawak.

Ito na.

Bigla siyang bumuelo.

Ito na.

...

!!!

Biglang nawasak ang pader sa likod nya. Maliwanag sa labas. May anino. Anino ng lalake. Matangkad.

Kamukha ni Michael Jordan.

Teka, si Michael Jordan nga. Nakangiti. Nakangiting parang tanga. Padila-dila pa ng labi. Patingin-tingin sa kanyang paligid. Parang may gustong sabihin.

At bigla siyang sumigaw.

"WALA NA TAYONG PAMALENGKEEEEEEEE"

For your eyes only.

2005-05-15T01:24:00.000+08:00

Tayo na sa Jollibee.

2005-05-13T14:27:00.000+08:00

"What program?"

"Macromedia Flash, sir."

"No, I mean what program will you be taking?"

"Oh, sorry sir. Sorry. Visual Communication, sir."

*check*

...

Nakakahiya. Sa interview pa lang na-abnoy na ako.

Walang kain. Walang tulog. Puro pangarap lang.

(Puro ka pa palusot. Abnoy ka naman talaga e.)

Ang lamig dito sa auditorium. Gusto kong matulog dito.

"Okay. I'll allow you take the TDT. Just make sure that you brush up on your techniques."

"Yes, sir. Actually, sir. I've been practicing a lot this week."

May bahid ng kasinungalingan. Hindi naman ako nag-practice noong linggong iyon. Sa totoo lang, nag-practice ako ng isang taon. Kahit paunti-unti lang. Practice na rin.

Marami akong natutunan sa Balara Academy. Pero hindi academical.

Di bale na. "This week" naman yung sinabi ko e. Hindi pa naman tapos ang linggong ito. Practice na lang ako sa weekend.

Ayos. Pasado ng interview.

"Thanks a lot, sir."

Ang weird pakinggan nun a. "Thanks a lot." Aba, malay ko. Gutom lang siguro. Bihira ko lang marinig yung sentence na yun kaya parang weird. Oras nang magpa-apply.

Sabay ngiti. Sabay labas ng auditorium. Ngiti. Nakangiti habang naglalakad. Maraming tao. Maraming taong nakatingin sa akin. Maraming taong nakatingin sa aking nakangiti.

Mukha siguro akong manyak.

"After the interview lang siya pwede mag-apply."

Naalala kong sinabi nung Admissions office sa nanay ko. "After the interview" lang. May conflict daw. Kaya dapat magpa-interview muna bago mag-apply.

"Your son didn't quite meet the required average."

Pansin ko nga. 78 percent lang yung average ko. Kailangan ko ng 80.

"Pero pinapalampas naman namin yan. Basta pasado siya sa interview."

Hmm... so ready na. Ayos na.

*fills up application form*

"Hintayin nyo na lang yung test permits nyo mamaya."

Maghihintay pa ako? Gusto ko nang umuwi. Ang gaspang na ng mata ko. Kinakaladkad na ang sikmura ko. Puro buhangin na ang lalamunan ko.

"Anong oras po yung IQ test?"

"One o'clock."

Alas diyes pa lang. May isangdaan naman ako e. Bili muna ako ng maiinom.

*bili ng Coke*

Ahh... sarap.

Tinapon ko ang lata ng Coke at naghintay ng maraming oras. Lalo yatang natuyo ang lalamunan ko. Parang goma na yung dating. May friction.

IQ Test. Study habits test. Halos masunog ang utak ko. Baka bumagsak pa.

Ayoko mag-jeep. Malapit lang naman. Maglalakad na lang ako.

Umuwi ako ng gutom, walang tulog. Nakapikit na ako habang naglalakad. Masarap ang sinag ng araw, kahit mainit. Para akong lumilipad. Para akong lumilipad kasama ng oblation. Ibang klase.

Tumigil ako. Pinagmasdan ko muna ang mga bulaklak. Heh. May mga bulaklak pa pala sa mundo ng mga kumpyuter at cellphone. Sunflowers. Ibang klase.

Pagod na pagod na ako. Kaunting tiyaga na lang, makakauwi na rin.

Jollibee. Gusto kong kumain.

"May I take your order, sir?"

Chickenjoy. Gusto ko ng Chickenjoy. Wala akong paki kung mainit ang panahon. Malamig naman dito e. Tsaka ispageti. Gusto ko ng ispageti.

"Saan dyan yung Chickenjoy na may spageti?"

Ah. Ayun pala. Di ko pa nakita. Wala kasi yung salamin ko.

"Uhh... Sprite."

Mmm... sarap.

Masarap kumain kapag gutom ka.

"What program?"

"Chickenjoy. Gusto ko ng Chickenjoy."

Paulit-ulit-ulit-ulit

2005-05-10T13:39:00.000+08:00

"Gusto nila kapag inuulit."

Marami ang hindi mahilig magbasa. Maraming hindi na interesado sa libro. Kaya paulit-ulit ka dapat magsulat. Paulit-ulit. Paulit-ulit. Paulit-ulit magsulat. Para kang nakikipagusap sa bingi. Mga bingi.

"Ihatid mo ako doon."

Hindi mo na naiintindihan. Nalilito ka na. Parang left turn na karatula sa pa-kanan na kalsada. Sige, padaanin mo na sa sidewalk. Sagasaan mo sila. Ibangga mo sa harap ng Jollibee. Kaladkarin mo ang mga mukha nila habang sarap na sarap sila sa kanilang mga Chickenjoy. Sige lang. Mukha nang ispageti sauce ang mukha nila. Hindi ka nila iiyakan. Hindi mo sila iiyakan. Hindi sila mamamatay para sa iyo. Mamatay na sila ng dahil sa iyo.

"Hindi ko naiintindihan."

Nakahiga siya sa damuhan. Sa mga patay na damo. Damuhan. Patay na damuhan. Ginawa nyang ulunan ang kanyang mga braso. Sa braso nya nakasandal ang kanyang ulo. Sa mga braso nya. Nararamdaman nya ang bawat hibla ng kanyang buhok sa kanyang balat habang dahan-dahan nya itong nililingon. Tumitingin sa bughaw na langit. Ang asul na kalawakan. Nilalangaw na ang ispageti. Hindi nya inubos. Nilapag na lang niya sa kanyang tiyan. Natapunan na ang kanyang puting damit. Meron nang mantsa. Hindi na siguro matatanggal. Tumingin siya sa langit. At nilibing ang mga pangarap nya sa lupa.

"Malabo na. Kalokohan."

Nag-iipon siya para sa kanyang kinabukasan. Pero hindi nya tinuloy. Ginastos nya ito agad. Kumain siya ng marami. Uminom ng marami. Masaya na siya, yun ang akala nya. Ngumiti siya. Ngumiti. Kinabukasan, siya ay nagbigti. Nakangiti pa rin siya. Malayo pa daw masyado ang umaga.

"Ayoko na. Uwi na ako."

Hindi ko pa nakita ang aking sarili. Hanggang repleksyon lamang. Sa salamin. Sa repleksyon sa salamin. Hindi ko siya kilala. Pinilit kong lumingon patalikod, halos mabali na ang aking leeg. Hindi ko makita ang likod. Ang likod ko siguro ang pinakamalayong lugar. Malayo. Malapit.

"Malabo."

Sa pagpikit, ang mundo'y dumidilat. Madilim, pero maliwanag. Pikit lang tayo.

Pikit lang tayo.

Pikit.

"Gusto nila kapag inuulit."

Sikatris

2005-05-10T01:27:00.000+08:00

"Baka masayang."

Nagtangka ako minsang magsugat ng sarili. Hindi ko malaman kung bakit. Naiinggit lang siguro ako dun sa mga problemadong taong nakita ko sa mga pelikula. Para bang sa kanilang pananakit, may kapalit na ginhawa.

Pero hindi naman siguro totoo yun. Scripted yun. Di totoo.

Hindi totoo.

Sinubukan ko, pero naisip ko baka masayang lang yung dugo ko. Baka kailanganin ko yun kapag wala na akong topak. Baka kulangin ako pag nagdonate ako. Baka himatayin pa ako. Baka mapraning ako ng todo. Mapraning.

"Para hindi ako mapraning. Mapraniiing."

Ang mga praning na nagsusugat ng sarili, lalo pang napapraning.

Nagsusugat sila kasi "cool" daw. Tapos kinabukasan ilalagay nila sa friendster nila. Ipagkakalat na hardcore daw sila. Goths daw. Mga goths. Mahilig sila sa itim. Mahilig sila sa kamatayan. Gusto nilang malungkot sila. Ayaw nilang masaya sila. Masaya sila sa pagiging malungkot. Malungkot. Masaya.

Malabo.

Gusto na nilang mamatay. Pero gusto nilang mabuhay para ipakita na gusto na nilang mamatay. Malabong kultura ito. Malabo. Pero naiintindihan ko. Sabihin man nilang iniinsulto ko sila. Sa tingin ko'y totoo naman yung sinasabi ko.

"It's true. True."

Tama na yan. Magtanim na lang kayo ng puno. Magtanim kayo bago man kayo magpakamatay. O idonate nyo man lang yung mga dugo sa sugat nyo.

"Baka masayang."

Mahirap mabuhay ng walang kuryente.

2005-05-10T01:22:00.000+08:00

Katatapos ko lamang magsulat ng pagkahaba-haba at biglang nawalan ng kuryente.

Nalaos kasi yung kandila e.

Nakapagsulat nang muli.

2005-05-10T00:22:00.000+08:00

Makalipas ang tatlumpu't anim na dekada na hindi nagsusulat...

...hindi pa rin ako nagsulat.

Ang labo. Ayoko mag-drowing. Magsusulat na lang ako. Wala rin naman sigurong may pakialam pero magsusulat na lang ako. Para maiba naman. Wala rin naman sigurong ma-- teka, sinabi ko na yun e.

Narito ako ngayon sa aking upuan, nakaupo. Madilim ang kwarto. Natutulog ang aking butihing kapatid habang ako'y walang utak na nagpipi-pindot ng kung anu-ano, nagpupumilit na maging manunulat. Kahit na wala namang saysay. Wala namang saysay. Wala nama-- teka sinabi ko na yun e.

Sa puntong ito'y iniisip ko ang aking kinabukasan. Kung meron man, kung saan man papadpad. Kung maganda ba o hinde. Kung sapat na ba itong ginagawa ko araw-araw. Hinde. Wala. Walang sapat sa isang araw. Dapat ang isang araw mo, pinaghirapan ng isang taon. O tatlong taon. Tatlong taon ng pagsisikap na walang tanung tanong. O mas mahigit pa, para mas maigi. Isang araw na walang problema, yun ang mapapala mo. Wala na namang saysay. Walang saysay. Walang say-- wala.

Sa pangungusap na ito, gusto ko nang tumigil. Pero hindi ko ginagawa. Hinihintay ko ang panahon na maka-tsamba man lang ako ng isang magandang sulatin. Kahit isa man lang. Kahit isa. Isa.

Pero wala.

Sa halip ay pinipiga ko ang aking utak ng hanggang matuyo ito. Hanggang mawala ang bawat patak ng kabaliwan. Hanggang umabot sa tuldok. Sa tuldok.

...

Sa tuldok.

Tinatamad na akong huminga. Nasa isip ko ang isang litrato. Litrato na kung saan ako ay nasa isang mataas na bundok. Mataas na bundok. Madamo. Mataas. Nakasakay ako sa lumang pridyider. O refrigerator. Condura. Nakahiga. Manilaw-nilaw na ang kulay. Nababakbak na ang pintura't sa ilalim ay puro kalawang. Nakabukas ang pinto. Nakaupo ako sa gitna. Malakas ang ihip ng hangin. Sariwa. Para nitong hinahaplos ang aking baga. Ang aking baga. Dalawa sila. Dalawa ang aking baga. Lungs sa english.

Ayokong kumurap. Ayokong pumikit. May suot naman akong goggles. Speedo. Yung pang-langoy. Medyo masikip. Hiram lang naman kasi. Nararamdaman ko ang ipit ng goma sa aking balat at ang naipit na pagdaloy ng dugo sa mga kalsada ng aking bungo.

"Rak en rol. I'm gonna watch this."

Binulong ko sa aking sarili habang nakahanda na ang aking mga kamay.

"I'm gonna watch this."

At ayan na.

Itinulak ko na ang ref paibaba ng bundok. Siyempre, kasama ako. Kasama ako. Ako ay kasama. Ako ay nakasakay, naalala mo ba? Naalala mo.

Ako ay nakasakay. Umaandar na ako. Hindi gaanong matulin ang aking takbo. Mas matulin pa rin ang kotse. Pero ayos lang. Dahil ako ang nagmamaneho.

Ako.

Mabilis.

Itinaas ko ang aking mga kamay. Mabilis ako. Ako ay mabilis. Kahit na alam kong medyo mabagal, mabilis pa rin. Mabilis. Mahangin. Maraming hangin. Natutuyo na ang aking labi. Ako ay mabilis. Mabilis hanggang sa ako'y tumigil.

Tumigil.

Bumalentong.

Tumalsik ako sa tubig. Ako ay nalunod. Nalunod.

Wala na ang bundok.

Narito na ako sa tuldok.

Sa tuldok.

...

Mime

2005-04-25T01:48:00.000+08:00

Lexicon doofii

2005-04-25T00:07:00.000+08:00

Unforgettable

2005-04-24T22:34:00.000+08:00

Yellow Contortion

2005-04-24T21:49:00.000+08:00

Jibr'dijit

2005-04-24T20:53:00.000+08:00

Isip bata

2005-04-24T17:32:00.000+08:00

Transmissions to the one armed scissor: Hello, muerto.

2004-12-31T01:02:00.000+08:00

Kapitan Basa VS The Tikbalang Drug Lords

2004-12-31T00:59:00.000+08:00

Mystical vegetable conversation

2004-12-31T00:57:00.000+08:00

Sentai Irregulars

2004-12-31T00:56:00.000+08:00

Wonderful daydream

2004-12-31T00:54:00.000+08:00

Speeeeeeeedorman

2004-12-31T00:50:00.000+08:00

Payaso

1990-03-06T22:22:00.000+08:00

Alexis

1990-03-06T21:55:00.000+08:00

Süßer

1990-03-06T21:48:00.000+08:00

Triplocephalus

1990-03-06T21:47:00.000+08:00

Toreafedor Myrrmydon

1990-03-06T21:45:00.000+08:00

Orange Crush

1990-03-06T21:43:00.000+08:00

I stand alone

1990-03-06T21:39:00.000+08:00

Notes to myself

1990-03-06T21:29:00.000+08:00

Wench

1990-03-06T21:28:00.000+08:00

High gunk

1990-03-06T21:26:00.000+08:00

...for the throat

1990-03-06T21:18:00.000+08:00

Trombone

1990-03-06T21:17:00.000+08:00

"The water's great."

1990-03-06T21:14:00.000+08:00